DE SITE

Lent: Weekly meditation on the 'Way of the Cross'

PAROCHIE

ICC

LINKS

Deze website is een initiatief van de Z. Titus Brandsmaparochie en is speciaal gericht op jongvolwassenen van 18 tot 35 jaar, oftewel 'de tweede 18 jaar'. Uiteraard is iedereen welkom die geïnteresseerd is!

Contact: pastoraal werker Yuri Saris - yurisaris@gmail.com

Sluit venster

Every catholic church holds paintings or statues that depict the sequence of stations or steps between Jesus' persecution and His crucifixion and entombment. The object of these Stations is to help the faithful to make a spiritual pilgrimage of prayer, through meditating upon the chief scenes of Christ's sufferings and death. It has become one of the most popular devotions for Roman Catholics, usually held on friday in anticipation on 'Good Friday', the day we remember Jesus' crucifixion.

Dates: Friday-evenings March 7th, 14th, 21th and 28th, April 4th and 11th.
Time: 18.00-19.00 hrs
Place: Church 'Johannes de Doper', Bergstraat 17 Wageningen
Information: Sophie Ngala (sophiengala@yahoo.com) and Fusta Azupogo (azfusta@yahoo.co.uk)


James Tissot - A woman whipes the face of Jesus


Sluit venster

The Z. Titus Brandsma parish welcomes a growing international catholic community (ICC). If you like to know  more about them you can visit the english part of the site dedicated to their presence and activities:

- The site of the ICC >>

Sluit venster

Fata Morgana

Uit: Column Canttekening studentenvereniging KSV. St. Franciscus


Toen ik een dezer dagen uit bus 88 stapte, zag ik dat er weer een groot Trinity doek uitnodigend op de gevel van de Cantil hing. Deze keer is een thema bedacht rondom ‘1001 Arabian Nights’ en ‘Fata Morgana’.

Als klein jochie was ik gek op Ray Harryhausens houterige klei-animatie films zoals ‘The 7th voyage of Sinbad’ (Midden-Oosterse mythologie) en ‘Jason and the Argonauts’ (Griekse mythologie), en nog altijd is een bezoekje aan de Efteling (Noord-Brabantse mythologie) niet geslaagd zonder een boottochtje door ‘Fata Morgana’. Je dobbert zo een sprookjesachtige wereld in – al horen mijn volwassen oren steeds meer het gepiep en geklak van de houterige poppen. Ook heb ik zoals vele kinderen ooit tevergeefs geprobeerd een geest uit een olielamp te wrijven, zodat ik een wens mocht doen (ik verheugde me al op een grote zak snoep, wereldvrede kwam later pas).


Een fata morgana balanceert mooi op de grens van de lyrische en letterlijke wereld. Menig schrijver werd erdoor bewogen om te verhalen over lucht- en zandkastelen, over prinsessen en djinns, rovers en helden, wensen en dromen, in verborgen landen en streken, die – als je goed kijkt – zichtbaar waren aan de trillende horizon.

Maar als je wikipedia er op na slaat, dan word je bruut weer naar de feitelijke wereld getrokken: ‘Een fata morgana is een optisch fenomeen dat het resultaat is van temperatuurinversie, een verschijnsel waarbij er grote temperatuurverschillen bestaan tussen verschillende luchtlagen.’ Voor de gemiddelde lezer een zin vol abracadabra, maar voor een doorsnee Wageningen student waarschijnlijk prima te volgen. 

Ik heb persoonlijk meer voeling met het eerste, mysterieuze verstaan van een fata morgana, want het prikkelt onze fantasie, onze ideeënwereld. Het schept verhalen die ons leren om te gaan met de weerbarstigheid van het leven, met volwassenwording, met ethische vragen, met het goede en kwade dat we tegenkomen en waar we zelf de hand in hebben.

Aan de andere kant kan ik natuurlijk niet heen om de nuchtere, feitelijke verklaring van een fata morgana. De waarheid is soms misschien wat saai, maar het zorgt er wel voor dat onze dromen realistisch blijven en niet ten koste gaan van anderen en onszelf.

Een fata morgana ontstaat als verschillende luchtlagen met elkaar in wrijving komen. Ook in ons persoonlijke leven herkennen we verschillende lagen die zich niet altijd eenvoudig met elkaar laten verenigen: het hart en het verstand, het geloof en de kennis, het dromen en het werken, de intuïtie en de planmatigheid. Vaak voelen we ons verplicht hierin keuzes te maken, te stellen dat het één niet samen kan gaan met het ander. Maar wie weet welke rijke bronnen, welke ware oasen we kunnen ontdekken, als we deze lagen juist níet uit elkaar halen, maar voortdurend laten wrijven, laten botsen en schuren?

                                                                                                                                                                                                                     -Yuri Saris, pastoraal werker